Σήμερα είναι η μέρα να σας πω μια ιστορία από αυτές που αφήνουν σημάδια, δεν ξεχνιούνται ποτέ αλλά πρέπει να τις αφήνουμε στο παρελθόν και να περπατάμε μέχρι την επόμενη στάση στην μικρή μα καθόλου μάταιη ζωή μας. Θα μου επιτρέψετε να μην αναφέρω κανένα όνομα γιατί πιστεύω ότι δεν έχει καμία σημασία ποιος πρωταγωνιστεί σε ένα τέλειο σενάριο…  Παρότι έχω αρκετό καιρό που ήθελα να διηγηθώ γραπτώς αυτή την ιστορία μέχρι σήμερα δεν γνώριζα αν είχε φτάσει η κατάλληλη στιγμή.  Αφορμή λοιπόν για να γράψω αυτό το άρθρο είναι ένα όνειρο που είδα χθες το βράδυ. Ήμουν λέει σε ένα πάρκο και κράταγα στην αγκαλιά μου 1 φίλο από τα παλιά και ένα φιλαράκι από το πολύ πρόσφατο παρελθόν. Δύο άνθρωποι που έζησα μαζί τους ίσως τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου τσακώθηκαν για το ποιος με πλήγωσε περισσότερο και εγώ με μια μπουκάλα ουίσκι στο χέρι γέλαγα και τραγουδούσα … Ας ξεχάσουμε όμως τον πρώτο γιατί δεν σχετίζετε καθόλου με την ιστορία που θέλω να σας αφηγηθώ. Έχει περάσει περίπου ένας χρόνος από την μέρα που ξεκίνησα το ταξίδι πρός την μεγαλύτερη επιτυχία μου μέχρι τώρα και ταυτόχρονα υπέγραψα συμβόλαιο ότι θέλω να περάσω αυτή την επιτυχία όσο πιο δύσκολα γίνετε. Άρχισα να στήνω το λαβύρινθο από τον οποίο πολύ δύσκολα θα έβγαινα όταν χρειαζόμουν τέταρτο συνεργάτη για την ομάδα ενός διαγωνισμού. Όταν λοιπόν ψάχνεις για συνεργάτη το μυαλό σου πάει πρώτα στους φίλους και ειδικά σε αυτούς που νιώθεις πολύ κοντά σου. Ετσι λοιπόν και εγώ πάλεψα να πείσω το φιλαράκι μου να με ακολουθήσει και δεν τα πήγα καθόλου άσχημα γιατί μετά από πολύ μπουρ μπουρ ήρθε στην ομάδα!!! Εκείνη την μέρα λοιπόν ξεκίνησα να βρώ το όνειρο μου για την ακρίβεια όχι όνειρο γιατί το πίστευα πολύ ότι θα πήγαινε ψηλά αυτή η προσπάθεια και όντως έτσι έγινε, τρίτοι στην Ελλάδα δεν μας κακόπεσε! Παραταύτα το φιλαράκι μου για διάφορους λόγους μου γύρισε την πλάτη με πρόδωσε στα μέσα της διαδρομής! Όχι δεν μου είπε ότι φεύγει από την ομάδα, μου είπε ότι δεν είμαι άξιος να είμαστε φιλαράκια ότι δεν του συμπεριφερόμουν σωστά και όλα αυτά μετα από ένα μεθύσι που έκανα για πάρτι του… Ήπια για να σταματήσω να σκέφτομαι οτιδήποτε περίεργο και άσχημο για το φιλαράκι μου και η απάντηση ήταν ότι στο τηλέφωνο μεθυσμένος του είπα πράγματα απίστευτα(τα οποία δεν θυμάμαι καθόλου αλλά δεν αρνούμαι πλήρως). Πολλές φορές προσπάθησα να εξηγήσω στο φιλαράκι μου ότι δεν τα πιστεύω αυτά που είπα υπο την επήρεια αλκοόλ παραπάνω από αυτά που λέω νηφάλιος αλλά μάταια η απόφαση είχε ληφθεί δεν μπορούσε ποτέ να με δεί ξανά όπως πριν από φιλαράκι κολλητό ήθελε απλα να μείνει φίλος και γνωστός…. ΟΚ γίνετε είπα στον εαυτό μου και συνέχισα να συνεργάζομαι και να συναντιέμαι καθημερινά μαζί του για να φτάσουμε το όνειρο του διαγωνισμού… Έλα όμως που το όνειρο έγινε εφιάλτης γιατί κάποια πράγματα ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ για κανένα λόγο!!! Ο ύπνος μου χάθηκε, το πάθος μου για προγραμματισμό μετατράπηκε σε ναρκωτικό του μυαλού που δεν ήθελε να σκέφτεται και η θεία από το Σικάγο ήρθε να βοηθήσει και συστήθηκε ως ΝΙΚΟΤΙΝΗ….. Στην αρχή δούλεψε μετά όμως δεν έφτανε γιατί το φιλαράκι μου αντιδρούσε στον κατήφορο που είχα πάρει. Βλέπετε τα αισθήματα δεν έσβησαν από την μια μέρα στην άλλη ούτε για το φιλαράκι μου.  Άφου λοιπόν με έβρισε λίγα λεπτά πριν από την παρουσίαση στον διαγωνισμό και αφού μου κουβάλησε στο πάρτυ για την επιτυχία μας φίλους που δεν γούσταρα καθόλου κατάλαβα ότι πρέπει να φύγω πρίν καταστρέψω εμένα, εκείνο αλλά κυρίως τις σχέσεις ανάμεσα στους κοινούς φίλους μας που με το ζόρι σιγά σιγά άρχισαν να μπαίνουν στο τρυπάκι να διαλέξουν στρατόπεδο… Είπα ας μείνουμε δυο γνωστοί και έφυγα φαντάρος στην Κύπρο, τόσο μακριά που η τριβές θα εξαλείφονταν. Την έκανα λαγός παρότι όλα έδειχναν να υπόσχονται παράδεισους και μεγαλεία!!!!   Ήθελα να μείνω ότι το φιλαράκι μου ζήτησε, ήθελα να είμαι στήριγμα για αυτό και αυτό για μένα όμως το φιλαράκι μου δεν το ήθελε πραγματικά, κρύφτηκε πίσω από την απόσταση και μου έκρυψε πράγματα πολύ σημαντικά που με αφορούσαν και ας είχε υποσχεθεί ότι θα μου τα έλεγε, έκανε ακριβώς ότι του είχα ζητήσει να μην κάνει και το χειρότερο ήταν ότι μου είπε ψέματα!!! Κάποια μέρα όμως έμαθα την αλήθεια και το μόνο που κέρδισε το φιλαράκι μου ήταν πολύ θυμό ο οποίος ευτυχώς κρύφτηκε καλά πίσω από την απόσταση και μέσα στην παραλλαγή που φόραγα ώστε να γλυτώσουμε την αξιοπρέπεια μου…. Τελικά μετά από όλα αυτά και πολλά ακόμα δεν ξέρω αν αξίζει για αυτό το φιλαράκι μου να έχω αλλάξει τόσο τον τρόπο ζωής μου όμως σίγουρα του αξίζει ένα ευχαριστώ γιατί περάσαμε πολύ όμορφες στιγμές μαζί και μου στάθηκε σε πολύ δύσκολες στιγμές και την προσευχή μου να είναι πάντα καλά. Τώρα μετά από τον στρατό γύρισα και βρήκα τους κοινούς μας φίλους να μην ξέρουν νέα του και να σβήνουν λίγο λίγο τις σχέσεις τους μαζί του χωρίς καμία δικιά μου επέμβαση δίνοντας ενδείξεις ότι το φιλαράκι μου είχε από καιρό βρεί καλύτερη παρέα και απλά σε μένα αυτή η διακοπή σχέσεων έγινε λίγο βίαιη γιατί όπως είπαμε ήμασταν κολλητάρια. Έτσι λοιπόν αφού για δεύτερη φορά έχασα έναν άνθρωπο που θεωρούσα ότι δεν θα χάσω ποτέ χρειάστηκαν 6 μήνες απουσίας μου από την καθημερινότητα  γεμάτοι πολλές αποκαλύψεις, άπειρα  νεύρα, ατελείωτες άσχημες μέρες, για να μπορώ να λέω οτι ξαναβρήκα τον εαυτό μου έχω την παρέα μου, κάνω χαβαλέ, πίνω για πάρτι μου και για φίλους που πίνουν μαζί μου για να μην θυμάται κανείς το επόμενο πρωί  τι είπαμε και μπορώ να λέω ότι είμαι πάλι χαρούμενος για τον Bilia μετά από ένα ολόκληρο χρόνο!!! Μέσα από αυτή την ιστορία θέλω να σας συμβουλέψω όλους ότι κανένας δεν αξίζει να του χαρίζετε την αγάπη σας γιατί είναι πανάκριβη και το κυριότερο είναι ότι στην υπερβολή της γίνετε ευαίσθητο σημείο μιας και στην αγάπη μας για μάνα, αδερφή, ομάδα, γυναίκα, αυτοκίνητο και ότι άλλο  δεν έχει καμία σχέση με την ΛΟΓΙΚΗ!!! Αφήστε που όταν νιώσει να κινδυνεύει συμπεριφέρεται πιο τρελά και από τον πιο τρελό του ψυχιατρείου… Οποιοσδήποτε θα παίρνει έστω και ελάχιστη αγάπη από την καρδούλα σας θα πρέπει να την κερδίζει κάθε δευτερόλεπτο και να αποδεικνύει διαρκώς ότι το αξίζει.